• মোক্ষ *

. তাই এম্বুলেন্সখনত উঠি ঘৰখনলৈ চালে৷ এই যে ঘৰখন তাই আৰু গিৰিয়েকে কম কষ্টৰে বনাইছিলে নে ৷সেই দিনবোৰ তাইৰ এতিয়াও মনত আছে৷

মা মোৰ পঢ়িবলৈ বৰ মন আছে৷ এতিয়াই বিয়াখন নিদিলে নহয় নে৷
পঢ়িবি আকৌ কিন্তু ইমান ভাল চাকৰি কৰা লৰা এটা পাইছোঁ যেতিয়া হেৰুৱাব নোৱাৰি নহয় ৷
কিন্তু মা যদি মোক তেওঁ পঢ়িবলৈ নিদিয়ে তেতিয়া৷
শুন আমি কথা পাতিম বাৰু কিন্তু ভাল লৰা এটা আমি নাপাবও পাৰোঁ৷ ইহঁত কিটাও ডাঙৰ হৈ আহিছে ৷নপহিলেও একো নহয় ঘৰখন ধৰিয়েই খাব লাগিব ৷ যা কাপোৰ যোৰ পিন্ধি ল৷
মাকৰ কথাত তাই একো ক’ব পৰা নাছিল৷ মাকে তাইক কাপোৰযোৰ পিন্ধাই কপালত ফোট এটা দি কৈছল৷ সকলোকে সেৱা কৰিবি৷ যি সোধে উত্তৰবোৰ ভালকৈ দিবি৷

পৰ্দাৰ ফাকেৰে ভনীয়েকহঁতে দৰা ঘৰৰ মানুহক দেখি বায়েকক খবৰ দিছিল৷বিয়া হৈ আহি তাই বহুদিন পুৰণা ঘৰখনতে আছিল৷শাহুৱেকে তাইক বহুত কিবাকিবি শিকাইছিল৷লাহে লাহে তাইৰ মাক দেউতাক ভায়েক ভনীয়েকলৈ মনত পেলাবলৈ সময়কে পোৱা নাছিল৷এদিন তাইক শাহুৱেকে পুৰণা ঘৰখনৰ পৰা এবছৰীয়া পল আৰু গিৰিয়েকৰ লগত যাবলৈ অনুমতি দিছিল৷নতুন ঠাইখনৰ সকলোখিনিয়েই তাইৰ ভাল লাগিছিল যদিও তাইৰ সৰু সংসাৰখন তাইৰ বেছি ভাল লাগিছিল৷পলক স্কুলত নাম লগাই দিয়াৰ পিছতে এদিন গিৰিয়েকে তাইকো ওচৰৰ হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী খনত এডমিচন দি তাইক পঢ়িবলৈ সুবিধা কৰি দিছিল৷সেইদিনা তাই কি যে সুখ পাইছিল৷ কিন্তু এতিয়া আৰু ইমান কামৰ মাজত তাইৰ পঢ়িব পাৰিব জানো ! কিন্তু তাইৰ মানুহজনৰ আগ্ৰহত ঘৰৰ কাম কাজৰ লগতে পলৰ পঢ়া শুনা সকলো খিনিৰ মাজেৰে তাই হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী পাছ কৰি আকৌ পঢ়া শুনা কৰি কলেজৰ পৰীক্ষাটো অবতীৰ্ণ হৈ বি এ পাছ কৰিছিল৷ তাইৰ এই সফলতাৰ আঁৰত আছিল তাইৰ প্ৰিয় মানুহজন৷

লাহে লাহে পল , অনন্যা ,তাই আৰু মানুহজনেৰে সুখৰ সংসাৰখন তাইৰ ঠন ধৰি উঠিছিল৷ ৷ ইতিমধ্যে তাই স্কুলত চাকৰিটোও পাইছিল৷ বহু দিনৰ আগতে লৈ থোৱা মাটিডৰাত সিহঁতে নিগাজীকৈ থাকিবলৈ ঘৰটোও বনাবলৈ যো যা কৰিছিল৷ ইহঁত দুটাকো তাই ভাল শিক্ষা দিবলৈ মন কৰিছিল৷ ঘৰখন তাই সজাই পৰাই আটোমটোকাৰীকৈ বনাইছিল ৷ওপৰত দুটা ৰূমৰ বাবে তাই ঠাই ৰাখিছিল৷
ল’ৰাটোৱে বিয়া পাতিলে আকৌ এইখিনিতে ৰূম দুটা বনাব লাগিব নহয় শুনিছেনে ৷
অ হ’ব দিয়া পিছৰ কথা পিছত৷ক’ত বা থাকিব লাগে সিঁহত ৷আমাৰ জানো দেখা নাই৷গতিকে এইবোৰ ইমান নাভাবিবা বুইছা৷
কি যে কয় আমাক এৰি আকৌ সি ক’ত থাকিব? ঘৰখনটো বনাই থব লাগিব তাৰ বাবে৷ মাজনী বাৰু এখন ঘৰলৈ যাব কিন্তু বোৱাৰীজনীৰ বাবেটো লাগিব ৷
ইমান মায়া মোহ লৈ নাথাকিবা হে৷সময়ত সকলোবোৰ হ’ব৷ আমি যদি জীয়াই থাকো কৰিম আৰু পিছেপৰে৷
কি যে কথা কয় নহয় আপুনি৷
সন্মুখৰ খালি ঠাইখিনিত গোলাপ .তগৰ ,কঠনা ফুলৰ লগতে কিছুমান শাকপাচলি নেমু অমিতা গছকে ধৰি দেউতাকৰ ঘৰৰ পৰা দিয়া কঠাল জোপাও আছিল৷ মাজতে তাই মাকৰ ঘৰলৈ গৈছিল৷ ভায়েকে ঘৰ লোৱা পাতিছিল ৷ মাক দেউতাক নোহোৱা ঘৰখনত তাই বৰ অসহায় অনুভৱ কৰিছিল৷ সিহঁতৰ পুৰণা ঘৰখন এতিয়া আৰু নাই৷ পিছফালৰ বাৰীখনো নাই৷ কিন্তু সিহঁতৰ কঠালৰ গছ জোপা আছে৷বৰ সোৱাদ লগা ৷দেউতাকে সেই জোপাৰে পুলি এটা তাইৰ ঘৰত ৰুইছিল আৰু ভনীয়েককো দিছিল৷ সেই কঠাল জোপাই যেন সিহঁতৰ মাক দেউতাকলৈ মনত পেলাই দিছিল৷ তাইৰ যত্নত দুয়োটা ল’ৰা ছোৱালীয়েই পঢ়া শুনাত ভাল আছিল আৰু ডাঙৰ ডাঙৰ অফিচাৰ হৈছিল৷

এদিন মানুহজনৰো অৱসৰৰ দিন আহিল ৷ঘৰখনতে ইটো সিটো কৰি আছিল যদিও হঠাতে এদিন সকলোকে এৰি থৈ অচিন ঠাইলৈ গুচি গ’ল৷ হঠাতে যেন তাইৰ সংসাৰখনত যেন খেলিমেলি লাগিল৷
আজিকালি তাইৰ কিবা এটা হৈছে ৷ গোটেই গাটো মাজে মাজে বিষাই থাকে ৷ বিষবোৰে তাইক কেতিয়াবা শুৱ নিদিয়ে ,কেতিয়াবা খাব নিদিয়ে , সদায় মনবোৰ বেয়া লাগি থাকে৷ জীয়েকৰ চাকৰি ,সংসাৰ ৷পুতেকৰো সংসাৰ চাকৰিৰ পৰা নিজৰ বাবেও সময় নাই ৷ডাঙৰ চহৰখনৰ পৰা সি সদায় আহিবও নোৱাৰিছিল যদিও মাকক তাতে ৰাখি চিকিৎসা কৰিছিল ৷মাজে মাজে সি কৈছিল মা ইয়াতো ঘৰ এখন ল’ব লাগিব৷ বৰ অসুবিধা হয় কেতিয়াবা৷ বোৱাৰী তাইৰ লগতে থাকিলেও চাকৰিৰ পৰা সময় নাপায়৷ তথাপিও মাকৰ চিকিৎসাৰ অৱহেলা কৰা নাই৷

সকলো নিজৰ কামে কাজে উলাই যোৱাৰ পিছত তাই আজিকালি বৰ অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰে ৷কিন্তু কৰিব লগীয়া একো নাছিল ৷তাইৰ মানুহজনৰ ফটোখন নিজৰ চাদৰৰ আঁচলখনেৰে মচি মচি নিজৰ মাজতে ক’লে আপুনালৈ মোৰ বৰ মনত পৰে৷ ক’ত আছে আপুনি?মোৰো চাগৈ সোনকালেই সময় হ’ব আপোনাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ৷ ঘৰুৱা নাৰ্চজনীয়ে তাইৰ গাটো মচি নতুন কাপোৰসাজ পিন্ধাই দিলে ৷ গজি অহা চুলিখিনিত অলপ তেল ঘহি তাই শুধিলে বৰমা এতিয়া অলপ ভাল লাগিছেনে?পলে মাকক তাৰ কোলাতে শুৱাই ললে ৷মা কিবা এটা ক’ব বিচাৰিও সি যেন আজি মাকক একো ক’ব পৰা নাই ৷তাইৰ শেতাপৰা চকুযুৰিয়ে তাৰ ফালে চালে৷আজি সি কান্দিছে ৷তাই বাধা দি উঠিব চেষ্টা কৰিলে৷ নাকান্দিবি আৰু তহঁতৰ এনেকুৱা মুখবোৰ দেখিলে মোৰ বৰ কষ্ট হয়৷ ঘৰখন আজি ভৰি পৰিছে ৷অনন্যাৰ পৰিয়াল, ভায়েকৰ পৰিয়াল, ভনীয়েকৰ ঘৰৰ মানুহ সকলো আহিছে আজি ৷সকলোৱে যেন তাইক মৰমবোৰ এই সময়খিনিতেই উজাৰি দিব বিচাৰিলে৷ তাইৰ ভাল লাজিছে আজি৷ তাই সকলোকে আশীৰ্বাদ দি তাইৰ মানুহজনৰ ফটোখনলৈ চালে ৷

ছাৰ এম্বুলেন্স আহিল ৷ পলে মাকক তেতিয়াও কোলাতে শুৱাই ৰাখিছিল৷মাকৰ হাতখন সি তাৰ দুয়ো হাতৰ মাজত আলফুলে সুমোৱাই ৰাখিছিল৷ ল’ৰাজনৰ কথাত সি উচপ খাই উঠিছিল ৷ সি যেন কিবা এটা অনুভৱ কৰিছিল মাকৰ শেষ মূহূৰ্তৰ কথা৷
সকলোৱে ধৰি মেলি মাকক এম্বুলেন্সখনত উঠাই দিলে৷৷তাইৰ শেতা চকুযোৰে সকলোকে চালে ৷তাই যেন আজি শান্তি পাইছে ৷এইবোৰেই বিচাৰিছিল তাইৰ মৰমৰ মানুহেৰে পৰিপূৰ্ণ এখন ঘৰ আৰু এই ঘৰখন তাইৰ বৰ মৰমৰ আছিল৷
এম্বুলেন্সৰ শব্দত তাইৰ ভাবনাত আউল লাগিল৷ তাইৰ উশাহ যেন চুটি হৈ আহিল৷ মা মা পল আৰু অনন্যাৰ মাতটো শুনিছে যদিও তাই চকুযুৰি মেলিব খুজিও মেলিব পৰা নাই ৷কিবা যেন ক’ব বিছাৰিও উঠখন লৰাব পৰা নাই৷তাই মনতে ক’লে সুখেৰে ৰাখক ভগৱানে তহঁতক ৷ সচাকৈয়ে সকলো ক্ষন্তেকৰবাবে ৷ এইয়াই চিৰসত্য ৷মোৰ অবিহনেও সকলোবোৰ আগৰ দৰেই চলি থাকিব৷আমাৰ ঘৰখন আজি আমাৰ আছিল কাইলৈ হয়তো বেলেগৰ হ’ব৷ সকলোৱে সকলোবোৰ এৰি থৈ যাব লাগিব ৷তাইৰ মন লাহে লাহে শান্তহৈ পৰিছে ৷আধা মেলা চকুযুৰিয়ে যেন মোক্ষ লাভৰ বাবে কাৰোবালৈ অপেক্ষা কৰিছে৷

ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা

৮/৪/২৪